چه جالب است،
ناز را می کشیم؛
آه را می کشیم؛
انتظار را می کشیم؛
فریاد را می کشیم؛
درد را می کشیم!
ولی بعد از این همه سال، آنقدر نقاش خوبی نشده ایم
که بتوانیم دست بکشیم،
از هر آنچه آزارمان میدهد...

باز باران با ترانه میخورد بر بام خانه...

خانه ام کو؟ خانه ات کو؟ آن دل دیوانه ات کو؟؟؟؟ روزهای کودکی کو؟ فصل خوب سادگی کو؟
یادت آید روز باران! گردش یک روز دیرین..
پس چه شد؟! دیگر کجا رفت؟! خاطرات خوب و شیرین
باز باران، بی ترانه، بی هوای عاشقانه، بی نوای عارفانه، درسکوت ظالمانه، خسته از مکر زمانه، غافل از حتی رفاقت، حاله ای ازعشق ونفرت، اشکهایی طبق عادت، قطره هایی بی طراوت، روی دوش
آدمیت، میخورد بربام خانه…

زندگی پانتومیم است!
حرف دلت را به زبان بیاوری
باختی...